ป่ ว ย (ขอระบายหน่อยเหอะ) July 12, 2009

 

ไม่สบายอ่ะ กว่าจะตะเกียกตะกายมานั่งหน้าคอมได้

ก้อนอนอืดอยู่หลายวันพอสมควร

เป็นไข้หวัดหมูอ่ะ ไม่แน่ใจว่าติดมาจากใคร

ถ้าให้เดานะ ก้อคือ นัทอ่ะ ติดมาจากน้องเน แต่นัทถึก ก้อเลยไม่มีอาการ

แต่เปนพาหะไง มาติดเราอีกทีนึง

ปัญหาคือ นัทไม่ยอมรับอ่ะ บอกว่าเค้ามั่ว (-_-”)

ก้อเลยไม่รู้จะว่ายังไง อืมมม ติดมาจากไอ้หลงมั้ง ถ้างั้นอ่ะ

 

แต่เอาเหอะ ติดมาจากไหน ไม่สำคัญ ที่สำคัญคือแม่งทรมาน

เปนไข้ธรรมดาก้อเท่อยู่แล้ว แต่นี่อ่ะ เปนไข้ + ขี้แตก + ผู้คนรังเกียจ = โคตรเท่อ่ะ

คือปกติเวลาป่วย ก้อจะมีคนมาคอยเอาใจ

แต่นี่ไม่ใช่อ่ะ พอรู้ว่าเราเปนหวัดหมู ทุกคนรีบหนีไปไกลๆ ซะงั้น

ขนาดไปหาหมอ ก้อยังต้องขับรถไปเอง

ยังไม่พอ ยังให้ไป นู่นนี่อีก ถ้าไม่ไป มีอาร์ทใส่ (ไม่เล่าดีกว่า เด๋วโดนอาร์ทหนัก)

 

พูดถึงอาร์ท ลำพังป่วยก้อแย่แล้ว ยังมีคนมาอาร์ทใส่อีกอ่ะ

ไม่เข้าใจอ่ะ ว่าในหัวแต่ละคนนิคิดอะไรอยู่

 

เริ่มจากบิดา

พอบิดารู้ว่าเราป่วย ก้อโทรมาต่อว่า (เหมือนทุกครั้ง) คือไม่เข้าใจว่าทำไมต้องด่าวะ

คำพูดก้อจะเดิมๆ ประมาณว่า เนี่ย ไม่ออกกำลังกาย ฯลฯ ซ้ำไปซ้ำมา

สรุปก้อยังไม่รู้หรอกว่าเปนอะไร ด่าก่อน

จนทุกวันนี้มีทริก คือไม่ต้องไปบอกแม่งอ่ะ ว่าเปนอะไร เอาไว้ตายนั่นแหละ ค่อยว่ากัน

คือบิดารับไม่ได้ที่เราป่วยอ่ะ

สงสัยอ่ะ ว่าเคยคิดมั่งป่ะ ว่าที่ทรมานให้เค้าตีเทนนิสอยู่สี่ห้าปี ทั้งๆ ที่เปนหอบ หายใจไม่ออก

ความรู้สึกแม่งออกแนวเหมือนโดนกดน้ำทุกวันอ่ะ เปนเวลา 5 ปีอ่ะ

แล้วไอ้ที่บังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่ชอบอ่ะ

แล้วยังไอ้โรงเรียนเวรนี่อีก

เคยคิดมั่งป่ะ ว่ามันจะทำให้คนไม่สบายได้อ่ะ

คือคิดอยู่อย่างเดียวว่าไม่ออกกำลังกาย

วันหลังจะอดนอนซัก 3 วัน แล้วไปว่ายน้ำ ให้แม่งตายคาสระเหมือนคนที่ตายที่โรงเรียนแม่งเลย

 

ต่อมาก้อมารดา

ประมาณว่าบิดาคงจะไปฟาดงวงฟาดงาใส่

ก้อจะโทรมาออกแนวปลอบประโลม

แต่ฟังดูดีๆ ไม่ใช่อ่ะ

มารดาจะบอกว่า โอ๊ยยย ไม่อันตราย ไม่เปนไร ใครๆ ก้อเปนกันทั้งบ้านทั้งเมือง

ก้อเลยบอกว่า โอเคร งั้นเปนหวัดไอ้นี่ ไม่เปนไร งั้นไม่ไปหาหมอละกัน ยิ่งขี้เกียจอยู่

ทีนี้ล่ะ กลับคำเชียว เชอะ

แล้วตอนถามอาการ ถ้าบอกว่าไม่สบาย ก้อจะถามใหม่อยู่นั่นแหละ

เหมือนไม่ซึมเข้าหัวสมองอ่ะ

ถามไปเรื่อยๆ คือโทรจิกๆๆๆๆๆๆ จนกว่าเราจะตอบว่า สบายดีแล้ว

ถึงจะเลิกโทร

 

ล่าสุด บิดามารดามากรุงเทพ

มารดาถึงกะโทรมาสั่งว่า ให้ทำตัวสบายดี ไม่ให้ป่วย

เอ๊ออออ อาร์ทหนักแฮะ สั่งคนป่วย ให้ทำเปนไม่ป่วยอ่ะ

เราก้อเฉยๆ เออ ไม่เปนไรก้อไม่เปนไรวะ ตอนคุยกัน ก้อไม่ใส่หน้ากากแม่งเลย

ให้แม่งติดกันไปหมด

ไม่รุ้ติดจากใครว่ะ เพราะเค้าไม่ป่วยนี่

 

พอบอกว่าสบายดี มารดาก้อเลยมาถามว่า วันจันทร์มีเรียนป่าว

ก้อบอกวาไม่ไปเรียน

มารดาเลยบอกว่า งั้นขับรถกลับบ้านวันนี้ (อาทิตย์) แล้วกลับมาวันจันทร์หน่อยสิ

จะให้ไปช่วยเลือกตั้งเทศบาล เพราะคนรู้จักลงสมัคร

โอ้ววววววววววววววว แม่งเอ๊ยยยย หมดคำพูดอ่ะ

สั่งห้ามป่วย ก้อเลยคิดว่าเค้าต้องหายตามคำสั่งเหรอวะ

เซ็งกะบิดามารดาที่สุดอ่ะ

 

 

รั บ ไ ม่ ไ ด้ June 18, 2009

 

 

ในบรรดาหนังสือที่อ่านมา

มีอยู่สองเรื่องนะ ที่อ่านจบแล้วรู้สึกรับไม่ได้อย่างแรง

 

เรื่องแรก คือคำพิพากษา ของชาติ กอบจิตติ อ่ะ

คือใครจะว่าเค้าเขียนดียังไงก้อเอาเหอะ

แต่เค้ารับไม่ได้ว่ะ

 

เนื้อเรื่องมันประมาณว่า สังคมอ่ะ พิพากษาพระเอก ว่าเปนคนชั่ว ไปมีอะไรกะแม่ของตัวเองที่เปนบ้า

โดยที่ไม่เคยให้โอกาสคนที่โดนกล่าวหามาแก้ตัวเลย

ประมาณว่า เกิดการเข้าใจผิด ซ้ำๆๆๆๆๆ กัน จนเกินจะให้อภัยได้

ชาวบ้านก้อไม่คิดจะฟังความเหนจากคนที่โดนกล่าวหา

ส่วนไอ้คนที่โดนกล่าวหา ก้อดันไม่ออกมาแก้ตัวอีก

 

อ่านแล้วก้อรู้สึกอึดอัดอ่ะ

คือมันก้อมีอ่ะนะ ที่สังคมกล่าวหา แล้วก้อตัดสินใครซักคน โดยที่ไม่ให้โอกาสคนนั้นแก้ตัว

แต่เนื้อเรื่องมันรันทดไปหน่อยป่ะ อ่านจบแล้วโคตรหดหู่อ่ะ

 

อีกเรื่องนึง พึ่งอ่านเมื่อไม่กี่วันมานี้ น่าจะรู้จักกันดี

The Confession of a Shopaholic

เคยอ่านเมื่อนานนนนนนนน มาแล้ว

เหนมันออมาหลายภาค (หนังสือ) ก้อไม่ได้คิดจะซื้อ เพราะจำได้รางๆ ว่าอ่านแล้วไม่สนุก

แต่พอมันเอามาทำเปนหนัง ก้อเกิดอาการอยากรู้ เพราะคนพูดถึงเยอะอ่ะ

เลยเอามาอ่านใหม่

อ่านเล่มแรกจบ ก้อ อืมมมม สนุกดีนะ

ก้อเอาเล่มสามมาอ่านต่อ (เพราะเล่มสองหมด หาซื้อไม่ได้) อ่านไปได้แค่ครึ่งเล่ม แทบจะขว้างทิ้ง

คือรับไม่ได้กับนิสัยของนางเอกอ่ะ

 

นางเอกมันนิสัยประมาณว่า เพ้อฝันอ่ะ

คิดอะไรเข้าข้างตัวเองตลอดเวลา

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าจะอยากได้อะไร นางก้อจะสรรหาเหตุผลมาประกอบให้กับตัวเองจนได้

นางชอปจนบัตรเครดิตไม่รู้กีใบ เกินวงเงินทะลุทุกใบ

แต่ก้อไม่ได้สำนึก ก้อยังซื้อต่อไป โดยเอาบัตรอื่นๆ มาโปะ

พอธนาคารส่งจดหมายมาทวงหนี้ ก้ออ้างเหตุผลบ้าๆ บอๆ ประมาณว่า ป่วยมั่ง แขนหักมั่ง อะไรงี้

หลังๆ นางไม่แก้ตัวกับแบงค์แล้ว นางโยนใบทวงหนี้ทิ้งเลย คือไม่อ่านมันซะงั้นอ่ะ

 

คือสันดานเสีย ไม่คิดจะแก้ ไม่สำนึก ไร้เหตุผล เพ้อเจ้อ ฟุ่มเฟย สมองกลวง ไร้สาระ

แล้วยังจะจบแบบ happy ending อีก

ซึ่งพระเอก ประมาณว่าเปนหนึ่งในคนที่รวยที่สุดในอังกิดเสือกมาชอบซะงั้น

คือมันทำอะไรดีเหรอ มันมีดีตรงไหนที่สมควรแก่การจบแบบมีความสุขเหรอ

คนที่เพ้อเจ้อไปวันๆ เนี่ยนะ

 

ตอนอ่านเล่มแรก ก้อรับได้อ่ะนะ

คือ เออ โลกนี้มันก้อมีคนโชคดีเยอะแยะ ถึงจะทำตัวแย่ แต่ถ้าทุกคนให้โอกาส มันก้อคงจะจบลงด้วยดี

แต่พออ่านเล่ม สาม แม่ง ไม่ได้ทำตัวดีขึ้นเลยนี่หว่า

พระเอกก้อยังโง่ คือให้โอกาสมาจนเล่มสาม นี่นางยังไม่คิดจะปรับปรุงตัวเลยเหรอ

นอกจากไม่ปรับปรุงตัว ยังทำตัวสมองกลวง ใช้เงินสามีไปวันๆ

โอ้วว แล้วสามีก้อมองว่าการที่เธอเพ้อเจ้อ งี่เง่าไปวันๆ นั้น เปนสิ่งที่น่ารัก เรียกว่า “มีจินตนาการ”

เอากะมันสิ ความจิง ถ้าพระเอกโง่ขนาดนั้น ไม่น่ารวยได้นะ

ถ้าฉลาดจริง สิ่งแรกที่ควรจะทำ คือ ทิ้งอีนี่ซะ แล้วหาแฟนใหม่ที่มีสมอง น่าจะดีกว่านะ

 

อ่านแล้วก้อกลุ้ม ที่จิง หนังสือแบบนี้ ไม่น่าจะตีพิมพ์ออกมาได้นะ

เพราะมันจะทำให้ ผู้หญิง (ซึ่งส่วนมากงี่เง่า และชอบเพ้อฝันอยู่แล้ว) เข้าข้างตัวเองไปกันใหญ่

มันทำให้คนนิสัยเสียได้ใจไปกันใหญ่ (พวกใช้เงินไปวันๆ แต่ไม่ได้ใช้สมองอ่ะ)

 

อ่านหนังสือนี้แล้ว ความรู้สึกที่จะเกิดขึ้นคือ ผู้หญิงจะอยากแต่งงาน

ทำตัวไฮโซ เปนชนชั้นสูงของสังคม และให้สามีทำงานงกๆๆๆ ส่วนตัวเองใช้เงินสามี

เวลาสามีกลับบ้านจากที่ทำงาน ก้อเข้าไปอ้อน คล้ายๆว่าจะไปเอาใจ

แต่จิงๆ แล้วไม่ใช่อ่ะ คือแม่งจะเอาเงิน พอไม่ได้ ก้อทะเลาะกัน

(สงสัยว่า คุณคนนั้นเค้าอ่านเรื่องนี้รึเปล่าวะ เค้าถึงอยากแต่งงานอ่ะ)

โอ้วววว น่ากลัวมาก ผู้ชายที่ยังไม่อยากลงเอยกะใครในเวลาอันสั้น ก้ออย่าให้แฟนได้อ่านหนังสือชุดนี้เปนอันขาด

เอ่ออ โดยเฉพาะอั้ม (-_-‘’)

 

คือในชีวิตจิง ถ้าผลาญเงินขนาดนั้น

ต่อให้ผัวรวยขนาดไหน ก้อเลี้ยงไม่ไหวหรอก

แล้วต่อให้เลี้ยงไหว ก้อไม่ใช่ว่าจะทนไหว

คือถ้ายังทำตัวงี่เง่า เพ้อเจ้ออยู่ หมาที่ไหนมันจะทนวะ

ในโลกนี้ไม่มีคนแบบพระเอกหรอก

เพราะถึงมีที่แบบตามใจทุกอย่าง มันก้อคงไม่รวย

แล้วถ้ามันรวย แล้วตามใจทุกอย่าง มันก้อไม่ใช่คู่แบบที่ต้องการ (เพราะถ้าเลียงด้วยเงิน ส่วนมากจะออกแนวเสียเลี้ยงช่ายแมะ)

แล้วถ้ารวย และมีสมอง เค้าคงไม่เอาคนเพ้อเจ้อมาทำเมียอีกอ่ะ

 

สรุปว่า อ่านหนังสือเรื่องนี้แล้ว หงุดหงิดเหี้ยๆ

จากเดิมที่แค่ไม่ค่อยชอบคนที่งี่เง่า เพ้อเจ้อ ฟุ่มเฟือย สมองกลวง ตอนนี้เกลียด ถึงเกลียดมากอ่ะ

คืออยากเหนคนแบบนี้ตกอับว่ะ

จะเปนอะไรที่สะใจมากกกกกกกกกกก

 

เฮ้อออ… ฝันแล้วเปนจิงทุกอย่าง แม่งก้อเปนจิงแต่ในนิยายแหละวะ

หนูจะเปนเด็กดี แต่อย่าบังคับหนูเลย June 16, 2009

 

วันนี้ดูทีวี

เค้าบอกว่า การทำกรรมดีที่ดีที่สุดคือ การดูแลพ่อแม่

ในเวลาเดียวกัน การทำชั่วที่สุดอย่างหนึ่งก้อคือ การทำให้พ่อแม่เสียใจ

ไม่ว่าเราจะทำดีกับคนอื่นเท่าไหร่

แต่ถ้าเราทำให้พ่อแม่เสียใจ ต้องน้ำตาตก ยังไงก้อไม่พ้นนรก

 

อืมมม เราจะไม่บ่นเรื่องบิดามารดาของเราอีกแล้ว

เพราะบุญคุณบิดามารดาที่มีต่อเรานั้น ทดแทนไม่มีวันสิ้นสุด

ไม่มีใครจะหวังดีกับเรามากเท่าบิดามารดา

คนอื่นๆ ที่รู้จักเรา ก้อรู้จักเราที่หลังบิดามารดาของเราทั้งนั้น

จะไปดีแซงหน้าบิดามารดาของเราได้ยังไง

 

คือยังไงเราก้อเหนบิดามารดาของเราสำคัญที่สุดอยู่แล้วอ่ะนะ

แต่นึกถึงบางคนอ่ะ คิดแล้วก้อกลุ้ม

ทำอะไรไม่เหนหัวพ่อแม่ คิดว่าตัวเองเกิดมาจากกระบอกไม้ไผ่รึไงฟระ

แต่นั่นแหละ เรื่องของคนอื่น เค้าคิดไม่ได้ ก้อปล่อยเค้าไปเต๊อะ

ไปวุ่นวายมาก เค้าก้อจะหาว่าเสือกเอาเปล่าๆ

 

เอาล่ะ ต่อไปนี้

ถึงบิดามารดาจะอาร์ท เค้าจะพยายามเข้าใจ

เค้าจะไม่บ่น เค้าจะพยายามทำให้บิดามารดามีความสุข

 

ยกเว้นเรื่องนึงนะ

ขอบอกไว้ก่อน ว่าเค้าจะไม่เรียนต่ออีกแล้วอ่ะ (-_-‘’)

ไม่รู้จะบอกบิดามารดายังไง

ทุกวันนี้ ใช้แรงกดดันมหาศาล ทั้งทางตรงและทางอ้อม ว่าจะให้เรียนต่อ

แต่ไม่เอาอ่ะ ให้ตายก้อไม่ต่อแล้ว

ไม่อยากเรียนแล้วอ้ะ ฮืออออออออออออออออออออ

ขอคิดอะไรเองมั่งเหอะนะ ชีวิตนี้อ่ะ

ตามใจมาทุกเรื่องแล้ว ขอทีเหอะ

สงสารกันบ้างเซ่

ทำไงดีอ่ะ June 9, 2009

 

เมื่อวานกับวันนี้เกิดเรื่องเยอะมากๆ

ไม่ได้เกี่ยวกะเราอ่ะนะ แต่มันสะเทือนใจอ่ะ

 

มันทำให้คิดได้ว่า เราไม่ใช่เด็กๆ ที่จะใช้ชีวิตไปวันๆ เหมือนเมื่อก่อนได้อีกแล้ว

ทำให้ต้องมานั่งคิดว่า เออ แล้วชีวิตเราล่ะ จะเปนยังไง

เมื่อก่อนนี้ (เมื่อ 2 วันที่แล้ว) ไม่ได้คิดอะไรเลย

วันๆ คิดแต่จะนอนให้ได้มากที่สุด (-_-‘’)

ไม่ได้นึกเลยว่า เรียนจบแล้วจะทำอะไร หรืออีก 5 ปีข้างหน้า ชีวิตเราจะเปนยังไง

 

อีกแป๊บเดียว เราจะต้องรับผิดชอบชีวิตตัวเองแล้วอ่ะ

ยังไม่พร้อมซักกะติ๊ดอ่ะ

แค่คิดว่าจะไม่มีเงินมารดา โอนเข้ามาในบัญชีทุกๆ เดือนก้อชักจะล่ก

โอ๊ยยยยยย ทำไงดีวะ

ส ะ ต อ เ บ อ รี่ June 8, 2009

 

ในบรรดาคนทั้งหมดที่รู้จัก

คนที่ชอบหลอกเรา ก้อมี บิดา และ นัท

แต่วันนี้อ่ะ ต้องเพิ่มอีก 1 คน เข้าไปในบัญชีรายชื่อคนขี้หลอกแล้วอ่ะ

นั่นคือ นังอั้ม

เชอะ วันนี้โดนโป๊ดกะพี่เอิร์ธรวมหัวกันหลอกอ่ะ

เค้าอ่ะ เครียดอยู่ตั้ง 4 ชั่วโมง

เปนห่วงพี่เอิท งงด้วย ว่าเปนไปได้ไงวะ

แล้วก้อ คิดๆๆๆๆๆๆๆๆ อยู่นั่นแหละ ว่าเปนไปได้ไงเนี่ย

คือไม่อยากจะเชื่อ แต่ก้อเชื่อไปซะสนิทใจเลยอ่ะ  (-__-“)

คือไม่นึกไง ว่าคนที่เราไว้ใจ จะมาหลอกกันอย่างงี้

ไม่คิดเลยว่านังอั้มจะกล้าทำอย่างงี้กับเราหน้าตาเฉย

เปนอะไรที่เสียความรู้สึก และ เจ็บใจมากกกกกกกกกกกกกกก

เจ็บใจตั้งแต่ทำไมพี่เอิทไปบอกมัน ไม่มาบอกเรา

แล้วยังเจ็บใจที่โดนมันหลอก

 

เชอะ คอยดูนะ เค้าจะขว้างคำตอบผิดให้มัน

เอาให้แม่งกลับไปติดโปร โป๊ด โป๊ด เลย คอยดู

 

แต่หลังจากได้รู้ความจริงแล้ว

นอกจากรู้สึกโง่ๆ และเจ็บใจ ที่โดนหลอก

ก้อยังดีใจอ่ะ ที่อย่างน้อย พี่เอิทยังว่าง

แบบว่าถ้าเราหาใครแต่งงานด้วยไม่ได้

พี่เอิทสัญญากะเค้าแล้วว่าจะแต่งงานกะเค้า ตอนเค้าอายุ 30

 

หงุดหงิดว่ะ ตอนมันพูด ทำไมไม่สงสัยเลยวะ

มานึกๆ ดูนะ เค้าน่าจะสงสัย

เพราะตอนโป๊ดเล่าอ่ะ เอาหัวจิ้มคอมตลอดอ่ะ ประมาณว่า ไม่กล้าสบตาอ่ะ

แถมมีตอนนึง พูดไป มีปากกระตุกด้วย  (-_-‘’)

แต่เราก้อไม่ได้สงสัย

ทีหลังตอนเค้าส่งอะไรให้ ก้อสงสัยบ้างนะ เพราะเค้าจะแก้แค้น ฮี่ ฮี่

 

วันนี้มีอีกเรื่องนึง

มีประมาณว่านักเรียนใหม่

มาถามหาข้อมูล ว่าจะเรียนที่ AIT จะเรียนอะไรดี

เปนผู้ชาย ไม่มีความหล่อเลย แถมยังหน้าตาเนิร์ดอีกต่ะหาก

ตอนเหนหน้าในระยะใกล้อ่ะ

แอบคิดว่า น่าจะแก่กว่าเรา ซัก 30 มั้ง

 

คือไม่หล่อไง ถามอะไร ก้อเลยกวนตีนไปเรื่อย

ถามว่า IM ยากป่าว ก้อตอบว่า “ยาก”

ถามว่าเรียนแล้วเปนไง ก้อตอบว่า “เรียนแล้วก้อไม่เต็มเต็งแบบนี้อ่ะ”

 

ซักพักเราเริ่มสังเกตเหนว่า ไอ้คนนั้นมันไม่สนใจเราอีกต่อไป

คือมันไม่ฟังเค้าแล้วอ่ะ แค่กวนตีนนิดหน่อยเอง แม่งทำเปนงอน ไอ้แสรด

ทีนี้ เคี้ยงถามมั้ง ว่าทำงานมาแล้วยัง อีตานั่นก้อตอบว่า “ยังครับ พึ่งจบใหม่”

…….

โอ้ววววววววว สงสัยแม่งไปอนุบาลตอน 8 ขวบอ่ะ

กว่าแม่งจะเรียนจบมอหกก้อปาเข้าไป 25 ไรเงี้ย                      

หน้าแก่มากกกกกกกกก โป๊ดดูเด็ก แบบเปนทารกไปเลยอ่ะ  (-_-‘’)

 

ประเด็นคือ ทำไมโรงเรียนเราไม่มีคนหน้าตาดีๆ มาเรียนมั่ง (ฟระ)
คือ เปนผู้หญิงก้อได้ เอาน่ารักๆ หน่อยได้ป่ะ

ตอนสัมภาษณ์มันคัดหน้าตารึไง แบบว่า หน้าตาดีปุ๊บ ไม่ผ่าน ไม่สนใจคุณสมบัติใดๆ ทั้งสิ้น

คืออะไรไม่ว่า ขอหน้าเหียกไว้ก่อน นั่นคือคติของ AIT

น อ น ไ ม่ ห ลั บ June 5, 2009

น อ น ไ ม่ ห ลั บ

งงอ่ะเด่ะ

ไม่เชื่ออ่ะดิว่าเทพแห่งการนอนอย่างเรา จะเคยนอนไม่หลับ

ในรอบหลายปีที่ผ่านมา

มี 2 สาเหตุนะ ที่ทำให้เรานอนไม่หลับ

 

อันที่หนึ่ง คือตอนที่ไปเที่ยวสิงคโปร์กับเพ่ย เพ่ย เฮ้อออออ ไม่อยากพูดถึงอ่ะ

 

อันที่สอง คือ นัท

การที่นัทบอกว่า “เด๋วจะโทรมา” เนี่ย เปนอะไรทีทำให้เราวิตกจริตมั่กๆ

เพราะการที่บอกว่า “เด๋วจะโทรมา” มันแปลว่า ตอนนี้ยังไม่ว่าง ถ้าว่าง แล้วจะโทรไปหาเอง

ไม่ต้องโทรไปอีก

ถ้าโทรไป นัทก้อคงจะหงุดหงิด แบบ เอ๊! ก้อบอกแล้วนี่ ว่าเด๋วจะโทรไป จะโทรมาอีกทำไม อะไรทำนองนี้

แต่ระหว่างรอนี่ดิ

การรอโดยไม่มีจุดหมายนี่มันทรมานมั่กๆ อ่ะ

โดยเฉพาะตอนที่นัทไปกินเหล้า แล้วบอกว่า กินเสดแล้วจะโทรมา โดยที่ไม่มีเวลากำกับไว้นะ

เหอ เหอ ไม่ได้นอนอ่ะ นอนเท่าไหร่ ก้อไม่หลับ ไม่รู้ทำไม มันล่กๆ อ่ะ

แล้วยิ่งนัท เมาจนลืมโทรมานะ นู่นเลยคับพี่น้อง ถึงเช้าเลย

คือถ้าไม่มีใครโทรมาเลยก้อโอเคอ่ะนะ แต่กลัวว่าจะมีแบบ เพื่อน หรือใครไม่รู้โทรมา

แล้วประมาณว่า “โม ทำใจดีๆ นะ นัท… อ่ะ”

เปนอะไรที่น่ากลัวที่สุด ที่นึกถึงทุกครั้งเวลานัทสัญญาว่าจะโทรมา แล้วไม่โทรมา

 

เฮ้อออออออออออ….. เจ้าอ้วนนี่ ชอบทำตัวให้เปนห่วงอยูเรื่อย

ตอนนี้ก้อไปทำงานงกๆๆๆๆ อยู่ประเทศจีน

น่าสงสารเจ้าอ้วนน้อยจัง (-_-”)

คิดถึงนัทอ่ะ กลับมาเร็วๆ เซ่  

 

 

ปล. อย่าให้จับได้นะ ว่ามีกิ๊กอ่ะ เค้าจะเอากระจกกรีดหน้าอีนั่น เอาน้ำกรดราด ทับอีกทีด้วยน้ำมัน แล้วจุดไฟเผา ให้มันทุรนทุราย ตายอย่างทรมานที่สุด  มาเลย ใครกล้า เข้ามาเลย

 

N Z P i c s 2 June 4, 2009

 

 

 วางแผนเที่ยวโดย โม เอาใจช่วยโดย น้องขนุน

 

 นั่งทำมิวสิค (เมื่อไหร่จะได้กลับบ้านซักทีโว้ย)

 

 ภูเขาอะไรน้า… เด๋วจะถามโป๊ดให้ละกันนะ จำไม่ได้ว่ะ

 

 กูเจี้ยวก้อไปด้วยนะฮับ

 

 เป็ดที่ทะเลสาบเตาโป

 

 หลังบิน (เอ่ออ… ยังสดใสดีอยู่)

 

 พระคัมภีร์

 

 

 ให้นมลูกแกะ

 

 

 

 

ก่อนร่วง (เฮ้อออ… ไม่น่าเอาอีกรอบเล๊ย)

 

N Z P i c s June 2, 2009

 วัวที่ New Zealand มันทา Whitening (สะกดอย่างงี้ป่าววะ) ด้วยอ่ะ แบบว่าตัวดำ หน้าขาวจั๊วะ

 

ก่อนเล่น Huka Jet บิดาเล่าเรื่องตลก ฮามั่กๆ

 

ระหว่างทางอ่ะ National Park ไป Taopu

 

 นี่ก้อ ก่อนเล่น Huka Jet

 

 น้ำพุร้อน Lady Nox ที่ Wai-O-Tapu

 

 รอรถเมล์ที่ Sky Tower

 

 บิดากิน Meat Pie

 

 จะไปเดินป่า แต่มารดาดันใส่ส้นตึกมา ก้อเลยต้องมาล้วงควัก โยงโย่ โยงหยก อย่างนี้อ่ะนะ

 

 ในถ้ำที่ Waitomo

 

 นั่งเรือไปดูหนอนเรืองแสง แต่มีเด็ก (เวร) ร้องไห้แหกปากตลอดทางเลย

 

 มื้อไหนวะเนี่ย

 

 ภูเขาไฟ ทานูกิ (Taranaki) ข้างหลังเป็นเมือง New Plymouth

 

เมืองวังขนาย (Wanganui) เมืองที่บิดาดีดดิ้นจะกิน Fish&Chips ให้ได้

 

เที่ยว NZ Day 5-6 (28-29/05/09) May 29, 2009

เที่ยว NZ Day 5-6 (28-29/05/09)

 

เมื่อวานนี้ทำอะไรหว่า

อืมมม เริ่มต้นก้อไปดูเค้าโดดบันจี้จัมพ์ ประมาณว่ามันเปนแท่นยื่นเข้าไปในหน้าผาอ่ะ สูงมากกกกกกกกก

แค่ไปยืนก้อขาสั่นผับๆๆๆๆๆๆ จะยื่นแขนไปถ่ายรูปยังแขนสั่นเลยอ่ะ (เรื่องโดด ไม่ต้องพูดถึง)

บิดาบอกว่า “ไม่โดดเหรอลูก เค้าว่าโดดแล้วจะฉลาดขึ้นนะ”

ฮ่วย แค่ยืนตรงขอบๆ นี่ก้อจะเปนลมแล้ว โดดเดิดอะไรล่าวววว

 

จากนั้นก้อไปดู The Creator of the Moon เปนบ่อโคลนเดือด

เดินดูประมาณ 45 นาที ตามพื้นมาคลันออกมาฉุยๆ เหม็นกลิ่นตดมากๆ อ่ะ เดินไปเดินมา ก้อชักจะร้อน

เราอ่ะ ไม่เท่าไหร่ เพราะไม่ได้ใส่มาหนามาก แต่มารดาจิ ล่อเสื้อหนังอ่ะ

ถอดออกทีละชิ้น ทีละชิ้น เอากระเป๋าหลุยให้บิดาถือ

พอบิดาถือกระเป๋าหลุยติงต๊องปุ๊บนะ ต้องทำท่าดัดจริตเดินบิดตูดอ่ะ ฮามากกกกกกกกกกกก

 

จากนั้นไป Agrodome เปนฟาร์มอ่ะ เลี้ยงสารพัดสัตว์

ดูโชว์แกะ โชว์หมา แล้วก้อทัวร์รอบฟาร์ม

เล่นกะลูกแกะ หมา และลามะ มีความสุขมากกกกกก

ฟันธงเลยอ่ะ ว่าเที่ยวนิวเนี่ย Agrodome สนุกสุดๆ แล้ว สำหรับข้าพเจ้า

 

 

วันที่ 6 วันนี้ออกจาก เตาปูนแต่เช้า มาดูน้ำพุร้อน Lady Nox ที่ Wai-O-Tapu

เค้าบอกว่าน้ำพุจะกระฉูดเวลา 10.15 เราก้อ เออ… ไปรอดู ก้อคิดในใจว่าเอ๊ะ ทำยังไงนะ มันถึงพุ่งกระฉูดเวลาเดิมทุกวัน

พอถึงเวลา ก้อหายสงสัย อีตาคนตรวจตั๋วอ่ะ

เดินมาเอาสบู่ใส่ลงไป น้ำพุก้อกระฉูดปู๊ดๆๆๆๆ พวกนักท่องเที่ยวก้อถ่ายรูปกันใหญ่

ก้อยิ่งใหญ่อ่ะนะ แต่น่าจะแอบทำหน่อยป่ะ คือมาใส่แฟ๊บกันซึ่งๆ หน้าแบบนี้มันหมดอารมณ์ไม่รู้ว่ะ

 

หลังจากนั้นก้อไป Skyline มีเคเบิลคาร์ เรียกว่า Gondola พาขึ้นไปดูวิว

ข้างบนเขาอ่ะ มีลูจจ์ เหมือนที่สิงคโปร์อ่ะ

เราก้อไปเลย อย่างมัน

ไปทั้งหมด 5 รอบ Intermediate 2 + Advance 3

รอบสอง ขนุนแหก ไม่รู้ว่าไปแหกได้ยังไง ตั้งแต่เริ่มอ่ะ

ก้อมือแหก กางเกงยุ่ย เกือบขาด

รอบสาม บิดาแหก แหกเพราะอยากจะแซงลูกอ่ะ คือเร่งจะแซงข้าพเจ้า แต่ทางมันบีบแล้ว

บิดาไม่ยอมจบ ก้อแหกไปสิครับพี่น้อง

เอาล่ะ ที่นี้รอบสุดท้าย เปนไฮไลต์ของทริปแล้วอ่ะ สำหรับข้าพเจ้า

ไม่รู้ว่าลงมาท่าไหน ก้อไม่ได้รีบอะไรอ่ะนะ เข้าใจว่าเข้าไลน์ผิด

แหกเลย แหกแบบลงไปนอนวัดพื้นเลย

ลงนาบกับพื้นตั้งแต่หัวจรดตีนอ่ะ

หน้าแหก แขนเฟ็ด ขาช้ำ แถมยังถลอกทั้งสองข้างเลย

สรุปว่า เราแหกรุนแรงสุด ตอนเดินออกมา ก้อแอบเปิดให้คนที่มันกำลังจะเล่นดู

ว่า เฮ้ย ที่พวกเอ็งจะไปเล่นกันอ่ะ มันเจ็บตัวนะเว้ย

ป้าคนที่เดินสวนกัน ประมาณว่า ล่กอ่ะ เรียกผัวเรียกลูกมาดูใหญ่เลย

 

เด๋วพุ่งนี้มาต่อนะ ง่วงแล้ว นอนก่อน   (-_-”)

เที่ยว NZ Day 4 May 27, 2009

เที่ยว NZ Day 4 (27/05/09)

 

National Park – Taupo

 

ตอนเช้าบินรอบภูเขาไฟ Tongariro & Ngauruhoe

เสดแล้วก้อขับรถไป Taupo วันนี้บิดาดีดดิ้นจะต้องไปนั่งเรือที่มันพุ่งใส่หน้าผาให้ได้

คือเปนไรมากป่ะ (-_-‘’)

แล้วก้อเดือดร้อนตรู จะต้องหาทางให้บิดาสมใจให้ได้ เพราะถ้าไม่ได้ ก้อคงจะยิ่งเดือดร้อนหนักกว่าที่เปนอยู่ (ซึงก้อแย่พอแล้ว)

เอาล่ะ สุดท้ายก้อพอกกันไปนั่งเรือ Huga Jet จนได้ พอลงมา มารดาเกิดอาการจะอ้วก นั่งมึนหัว

ก้อเลยทำให้ต้องยกเลิกโครงการเที่ยวทุกอย่างไปโดยพลัน เพราะคุณนายเค้ามึนหัว

แต่นั่นยังไม่พอ พรุ่งนี้บิดาบอกว่าจะไปหาที่นั่งเรือที่มันโหดว่านี้อีก

เพราะอันนี้ยังไม่ถึงใจบิดา (เออ เอาเข้าไป)

 

จากนั้นก้อมาหาที่นอน

บิดามีแนวความคิดว่า ต้องไปอยู่ไกลๆ มันจะได้ถูกๆ

เราจะไม่ออกความเหนใดๆ ทั้งสิ้น เพราะถ้ามันเสือกไม่ดี หรือแพงไป จะได้ไม่มาแดกดันกันทีหลัง

ปล่อยให้เค้าเข้าไปจอด เราก้อวิ่งลงไปถาม คือจะทำตามที่สั่งเท่านั้น

แม่งเอ๊ย ไม่ใช่โรงแรมแถวบ้านนะเว้ย จะได้รู้หมด อันไหนถูก อันไหนแพง อันไหนดี อันไหนไม่ดี

มาถามความเหน พอพูดอะไรไปละแม่งเอ๊ย ย้อนมาแทงหมด

ตัวเองไม่เคยทำอะไรผิดซักอย่าง

คือไม่เคยคิดผิดอ่ะ คนอื่นผิดตลอด พอตัวเองทำท่าจะผิด ก้อโทษชาวบ้านหรืออะไรซักอย่างอ่ะ ที่มันอยู่ใกล้ๆ ไปจนได้

ซึ่งไม่ลงไปที่ข้าพเจ้า ก้อจะสะท้อนไปโดนน้องขนุนอ่ะนะ

 

เซ็งว่ะ ถ้ามากะคนที่ไม่อาร์ต ไม่งี่เง่า (คือมากะชาวคณะ อั้ม ทหาร เจนนี่ หรือนัท) คงจะเปนอารายที่สนุกเหี้ยๆ อ่ะ (T-T’’)

 

ได้โรงแรมจนเปนที่พอใจแล้ว ปัญหาก้อคือ หาของกิน

ตอนที่ยังไม่ได้ซื้อ บิดาพูดว่า อยากกินอะไรก้อกินไปเถอะ ไม่ได้มากินบ่อยๆ

น้องขนุนก้อเลยหยิบมัฟฟินมา 1 แพค

พอกลับมาถึงโรงแรม บิดาเอาของลงจากรถ

เกิดพายุกระหน่ำอีก โวยวายว่า ซื้อมาทำไมนักหนาเนี่ย ของเก่ายังกินไม่หมด ขนซื้อมาทำไมเยอะแยะเนี่ย  (-_-‘’)

เอ่ออ… ตูละเศร้า